Publicaties Tweeduizend Mozaïeken

Het verhaal van tweeduizend mozaïeken

in mijn tegel zit een blauwe tranenrij was naar de avondsuper om brood te kopen en rende naar buiten
rood voor het bloed- zwart voor het leed- oranje voor het vuur
heb de hele dag in de flat er tegenover staan behangen
een hart met een traan erin
het vliegtuig kwam recht op mij af maar het was mijn tijd nog niet
mijn nicht zou eigenlijk verkering met hem hebben gehad
daar was een zwarte wolk met sterren erin
een tegel voor jou met een voetbal waar je zo gek op was
wit als het as dat overbleef van de flats
vlag van Aruba, ster van 4 windstreken, iedereen van de hele wereld in de Bijlmer
paar stukjes van de echte Boeing heb ik opgeraapt
blauw serviesgoed van mensen die aan tafel zaten te eten
stond voor het raam en zie mensen als fakkels rondlopen
in die tegel zit een vriend van mij en ik zal hem nooit en nooit vergeten met 800 tranen


El Al im kol halev
ik heb je nog zoveel te vertellen
met een schelpje van de kust van Sumatra
4 oktober 1992 ±half zeven is het gebeurd
popje gemaakt met ogen en haren en neus en mond er zit 3 kopje sament en 1 kopje zand en kopje water
veel stukjes spiegel zie je je eigen gezicht helemaal misvormd en gebroken
jusqu´à ce que ce jour là je nes ais pas mon ami est mort o uil est encore en vie
heb ik de kleuren van Afrika gekozen
m´n vriendin in het vuur met haar honden
in het hart een krokritje, klein en rood, als een druppel bloed
zag ik haar een week voor de ramp nog spelen
een zonetje erbij die voor eeuwig mag blijven scheinen
ik heb een tegel gemaakt omdat me vrientje is doodgegaan
ik heb vuur aan de onderkant
zijn naam is nergens zichtbaar heb een Egyptisch levenskruis gemaakt
tegel met een asbak erin omdat we zo vreselijk veel rookten samen
deze bloem gaat niet dood alle andere wel
heb ik een groot oog van verdriet gemaakt
toen het nacht was kwam de maan

Ik heb een geel vliegtuig gemaakt omdat ik het een vrede's kleur vind en rood voor het vuur en het kwade. En Lisandra zat bij mij in de klas ...

En ik heb mij tegel gemaakt voor al de mensen die dood zijn en die mensen die er nog moeilijkheden mee hebben.

Geen één woord, geen duizend woorden
Kunnen jouw verdriet vertellen.
Je brengt op de plaats van je verdriet
een bloem,
een ander brengt een bos bloemen.
Beide vertellen dat, wat je zelf niet kunt.
Eén woord is niets
duizend woorden te weinig.
Er is een vermoeden, een raadsel...
misschien komt er nooit een antwoord.
Herfstbladeren ritselen,
als de wind ze ronddraait...
jouw verdriet wiegend.

Van een rode soepkom sla ik twee oortjes af. Verder sla ik allerlei potjes aan diggelen, rode, blauwe en groene. Op mijn bureau ligt al jaren een roestige nagel van een doodskist. Ook die neem ik mee.
Het idee zit in mijn hoofd, nu de mozaïektegel nog. In het midden van de tegel leg ik de twee ringen naast elkaar. Trouwringen van Anat en Isaac, die in Israel zouden gaan trouwen.

De nagel splijt de twee ringen van elkaar. De hoop (groen) is vervlogen. Tongen van vuur (rood) lekken langs de hemel (blauw).
Brandende liefde, verzengende hitte. Er valt een gat. Het is voorbij. Duizend bloemen worden duizend mozaïeken.

Ik heb een roos gemaakt en een zon omdat ik een roos mooi vind en het hoort bij wat er 4 oktober 1992 is gebeurd en de zon die fleurt iedereen weer op.

Pagina 2 van 3

2