Publicaties Tweeduizend Mozaïeken

Het verhaal van tweeduizend mozaïeken

Tweeduizend mozaïeken

Op 4 oktober 1992 om zes minuten over half zeven´s avonds stortte een vrachtvliegtuig van El Al neer op de flats Groeneveen en Kruitberg in de Bijlmermeer in Amsterdam. Bij deze vliegramp verloren tientallen mensen het leven.
Wie nu de plek van de ramp bezoekt vindt daar een monument. Het werd in opdracht van het Stadsdeel Amsterdam Zuidoost ontworpen door de architecten Herman Hertzberger en Georges Descombes.
Het monument bestaat uit verschillende onderdelen en één daarvan is dit: Rond ´de boom die alles zag´ ligt een enorm, veelkleurig mozaïektapijt gemaakt van stoeptegels met een mozaïek erin.
Op een steenworp afstand van de rampplek werd een werkplaats ingericht, waar iedereen die dat wilde de gelegenheid kreeg een mozaïek te maken. In de periode van augustus 1995 tot juli 1996 kwamen bijna tweeduizend mensen naar de werkplaats. Behalve door nabestaanden en buurtbewoners werden er tegels gemaakt door schoolkinderen, leerkrachten, journalisten, politici, hulpverleners zoals mensen van G.G. en G.D. , leden van politie en brandweer, van het Rampen Identificatie Team, van het Leger des Heils en het Rode Kruis en gedelegeerden van kerken en vele andere organisaties.
Zo zijn bijna tweeduizend kleine monumenten ontstaan die nu samen in een groot monument verbonden zijn, als blijvende herinnering aan de vliegramp.
Het idee om deze plek tot een plek van ons allemaal te maken is van Akelei Hertzberger. Zij was initiator en vormgever van het mozaïektapijt. De organisatie was in handen van Jolanda van der Graaf.
Dit boek geeft een impressie van de wording van dit indrukwekkende, bijzondere mozaïektapijt. Er zijn foto´s genomen van iedere maker met zijn of haar tegel. Daarnaast schreven velen op wat ze in hun mozaïek verbeeld hadden. De beelden en de teksten spreken voor zichzelf. Wij hebben daar niets aan toe te voegen.

Ik kan iets niet vergeten en dat is de ramp. Daarom als herinnering heb ik een mozaïek gemaakt zodat ik er iedere keer naar kijken kan

De Bijlmerramp zal ik nooit meer vergeten. 
De reden dat ik het nooit meer zal vergeten is dat ik alles van dichtbij heb meegemaakt.
Alles was verloren. Mijn huis klasgenoot en vrienden en vriendinnen.
Niks hadden we meer alles was verbrand.
24 april ben ik naar Groeneveen gegaan om een mozaïek te maken.
Ik heb een rode roos gemaakt.
Een rode roos omdat de kleur is van goedheid en niet van rampen.
Dit is was ik kwijt wou.

Ik heb allemaal mooie kleurtjes bij elkaar gezocht

Paars, roze en scherven met bloemetjes, omdat er een paar mensen doodgegaan waren.

Mijn beste vriend die in Kruitberg woonde was ook overleden.
Hij hield van de zonsondergang.
Hij ging altijd in de zomervakantie naar Scheveningen om de zonsondergang te zien.
En daarom heb ik de zonsondergang voor hem gemaakt.

Pagina 1 van 3

Start
Vorige
1